Ostatnie pożegnanie profesora Andrzeja Neimitza

Profesor Andrzej Neimitz – nauczyciel akademicki o bogatym dorobku naukowym w dyscyplinach mechanika, budowa i eksploatacja maszyn.

Profesor Andrzej Neimitz tytuł magistra inżyniera uzyskał w 1971 roku na Wydziale Metalurgicznym Akademii Górniczo-Hutniczej ze specjalnością przeróbka plastyczna metali. Stopień doktora nauk technicznych, nadany uchwałą Rady Wydziału Mechanicznego Politechniki Świętokrzyskiej, otrzymał w roku 1976. W 1986 roku Rada Naukowa IPPT PAN nadała Profesorowi stopień doktora habilitowanego. W roku 1995 otrzymał tytuł profesora nauk technicznych. Karierę zawodową rozpoczął jako konstruktor na tłoczni Kieleckich Zakładów Wyrobów Metalowych Polmo-SHL; od 1972 roku pracuje w Politechnice Świętokrzyskiej. Pełnił funkcje dziekana Wydziału Mechanicznego (1987-1990), rektora (1990-1996), kierownika Katedry Podstaw Konstrukcji Maszyn (od 1987), od 1996 roku jest członkiem Rady Programowej Centrum Laserowych Technologii Metali.

Działalność naukowa Profesora Andrzeja Neimitza koncentruje się wokół problematyki mechaniki ciała stałego, ze szczególnym naciskiem położonym na mechanikę pękania. Profesor skupił wokół siebie pierwszą w kraju grupę pracowników naukowych zajmujących się mechaniką pękania. Wcześniej w krajowych ośrodkach naukowych pojawiały się jedynie pojedyncze prace z tego zakresu. Jako przewodniczący Polskiej Grupy Mechaniki Pękania i dwunastokrotny przewodniczący komitetów naukowych i organizacyjnych Krajowych Konferencji Mechaniki Pękania połączył dwie grupy badaczy – tych, którzy zajmowali się zmęczeniem materiałów i konstrukcji, z tymi, którzy badali procesy pękania przy obecności szczelin.

Do najważniejszych osiągnięć Profesora należą: cykl prac nad szybkim wzrostem pęknięć w materiałach sprężysto-plastycznych przy wykorzystaniu modelu Dugdale’a, prace dotyczące procesów pękania w warunkach pełzania, cykl prac na temat procesów pękania w obecności wodoru, prace nad uogólnieniem modelu Dugdale’a na dowolne grubości próbek i dla materiałów ze wzmocnieniem, prace nad określaniem wpływu więzów geometrycznych na odporność na pękanie elementów konstrukcyjnych, prace dotyczące mechanizmów i kryteriów pękania ciągliwego i łupliwego. Od kilku lat Zespół Profesora pracuje nad zastosowaniem mechaniki pękania do zagadnień inżynierskich.

Profesor zdobywał doświadczenie w wiodących zagranicznych ośrodkach badawczych: Northwestern University, Evanston, IL, USA (advisor: prof. J.D. Achenbach) – stypendium IREX (1979-1980); Michigan Technological University, Houghton, USA – visiting associate professor (1984-1985); Swiss Federal Laboratories for Materials Science and Technology, Dübendorf, Szwajcaria – international visiting research fellow (1991); Imperial College, London – stypendium TEMPUS (1995); Rautaruukki Oyj, Finlandia – visiting research professor (2011 – 6 miesięcy).

Działalność dydaktyczna Profesora w kraju koncentruje się wokół mechaniki ciała stałego – teorii sprężystości, plastyczności, mechaniki doświadczalnej, mechaniki pękania, wcześniej mechaniki ogólnej i zagadnień konstrukcyjnych oraz technologicznych w przeróbce plastycznej. W USA prowadził wykłady z wytrzymałości materiałów i teorii sprężystości, w Finlandii kurs z mechaniki pękania i zmęczenia materiałów oraz kurs z mechaniki pękania dla doktorantów z różnych ośrodków, a także seminaria i wykłady we Włoszech, Portugalii, Chinach, Japonii, Szwajcarii, na Ukrainie.

Profesor Andrzej Neimitz wypromował 6 doktorów nauk technicznych. Był recenzentem 6 rozpraw doktorskich, 19 rozpraw i dorobku w przewodach habilitacyjnych, opiniodawcą 10 wniosków o tytuł naukowy profesora, 2 recenzji w postępowaniu o nadanie tytułu doktora honoris causa i promotorem 1 doktoratu honoris causa. Jest autorem bądź współautorem około 180 recenzowanych publikacji oraz 5 książek naukowych.